Nabij blijven waar anderen van weglopen
Op mijn twintigste verloor ik mijn moeder aan kanker. Ik herinner me niet alleen het verdriet, maar ook hoe ongemakkelijk mensen werden in mijn nabijheid. Ze schoven op hun stoel, vermeden mijn blik, wisten niet goed wat ze moesten zeggen.
Terwijl ik eigenlijk maar één ding nodig had: dat ze gewoon bij me bleven zitten.
Doe maar gewoon tegen mij.
Misschien is daar iets ontstaan wat als een rode draad door mijn leven is blijven lopen: ik loop niet zo snel weg van wat moeilijk, pijnlijk of ongemakkelijk is. Ik hoef het niet meteen op te lossen of mooier te maken. Ik kan erbij blijven.
Ook mijn eigen leven liep niet bepaald in een rechte lijn. Verlies, ziekte, een burn-out en momenten waarop mijn lichaam letterlijk aan de rem trok, hebben me meer dan eens gedwongen stil te staan en opnieuw te kijken: Klopt het leven dat ik leid nog met wie ik ben en wat voor mij werkelijk belangrijk is?
Mijn weg bracht me steeds dichter bij wat er werkelijk toe doet
Via loopbaanbegeleiding ontdekte ik dat ook mijn professionele leven een andere richting uit moest. Ik schoolde me om tot Bachelor Maatschappelijk Werk, Contextueel Counselor en Transformative Life Coach en bleef me verder verdiepen in wat mensen beweegt, wat ons tegenhoudt en wat ons helpt om dichter bij onszelf te komen.
Afscheid, verlies en loslaten liepen ondertussen als een rode draad door mijn eigen leven. En ergens wist ik al lang dat ook het begeleiden rond het levenseinde ooit deel van mijn werk zou worden. In 2018 schreef ik zelfs dat het op mijn bucketlist stond om mensen te ondersteunen om in liefde het leven los te laten.
Vandaag verdiep ik me verder in begeleiding bij afscheid, sterven en rouw en volg ik een opleiding tot afscheidsdoula. Het voelt niet zozeer als een nieuwe richting, maar als thuiskomen bij iets wat er eigenlijk altijd al was.
En voor alle duidelijkheid: het hoeft niet altijd zwaar te zijn
Ik kan goed blijven bij wat moeilijk is, maar dat betekent niet dat alles bij mij ernstig moet worden. Integendeel. Humor en zelfrelativering horen evenzeer bij mij en bij de manier waarop ik werk.
Ik hou van echte gesprekken, van mensen die zichzelf durven tegenkomen en van de momenten waarop er ineens iets zichtbaar wordt wat daarvoor buiten beeld bleef. Soms gebeurt dat in stilte. Soms met tranen. En soms moeten we er vooral heel hard om lachen.
Ik ben nieuwsgierig, eigenzinnig en behoorlijk allergisch voor pasklare antwoorden. Ik geloof niet dat ik beter weet wat goed is voor jouw leven. Wel dat we samen kunnen kijken tot jij weer beter ziet wat voor jou klopt.
En misschien is dat uiteindelijk wat al die verschillende stukken van mijn leven en werk met elkaar verbindt:
ik blijf graag naast je zitten terwijl jij uitzoekt wat voor jou wezenlijk is.